28 juli 2019 - The aftermath

Zes Belgische atleten maken kennis met het hoogste niveau in Azerbeidzjan:
Het ‘European Youth Olympic Festival’ (EYOF)

Ons EYOF-verhaal begon ergens begin dit jaar, toen Sten 2 meter en hoger begon te springen, en aldus de Europese top tien haalde bij de scholieren. Aansluitend ontvingen we vol ongeloof - zoals zovelen - een uitnodiging tot aanmelding bij het BOIC. Het initiële enthousiasme zonk echter naar het absolute nulpunt - opnieuw zoals bij zovelen - toen we enkele weken later de limieten gepubliceerd zagen. Deze waren gewoon niet haalbaar! Sten dacht er echter duidelijk anders over: al bij de eerste wedstrijd haalde hij als eerste Belg de gevraagde hoogte. Faut le faire: 2m06.

De daaropvolgende maanden werden een schitterende voorbereiding. Samen met de trainer Chris Van Landschoot werd de techniciteit van de trainingen opgevoerd en organiseerden we zelfs een mini-stage. Ook de corestability- en hordentraining bij Hanne, Ilse en Audrey werd aangehouden. Vier trainingen per week. Op school werd de finale van de wiskunde olympiade gehaald, en werden de GIP (eindwerk) en examens afgewerkt, het diploma behaald, en werd er ingeschreven op de Universiteit. Als toetje volgden hierop nog drie stagedagen bij het BOIC waar ‘de zes atletiekers voor EYOF’ elkaar leerden kennen, en... wauw... Wat is dat verdomd leuk! Mariam, Liefde, Syrah, Jente, Jules en Sten werden ondergedompeld in ‘Team Belgium’, en in de watten gelegd.

De afreis met de Belgische delegatie (de 4000 km verplaatsing ging over Istanboel), het verblijf in het immense atletendorp en een emotionele openingsceremonie: alles verliep voorspoedig én maakte indruk! We krijgen nog steeds kippenvel bij het denken aan het binnendragen van de olympische vlag, de olympische vlam, en de eedaflegging. En wat een show in de mooie Crystal Arena aan de rand van de Kaspische zee! Wat een start ook van de wedstrijden voor de Belgen: Jente Hauttekeete steeg boven zichzelf uit in de tienkamp. Het was zuiver genieten om die kerel bezig te zien. We leerden elkaar ondertussen ook echt kennen: de atleten, de coaches, de begeleiding (waaronder mijn idool Hans Van Alphen), en de nagereisde ouders. Ook Mariam Oulare, Liefde Schoemaker en Sten deden met een vlekkeloze kwalificatie in de respectievelijke 100m, 400m en het hoogspringen het beste voor de toekomst verhopen. Les petits belges lieten zich jandorie gelden! Syrah Ghijselings lag even in de knoop toen bleek dat haar kwalificaties niet doorgingen. Even dus decompressie maar met steun van het team snel terug in focus voor finale op zaterdag waar ze achtste werd. Ze had even een blik van ontgoocheling, in zichzelf gekeerd, maar tussen ma en oma vast geknuffeld is er geen ruimte voor gesakker. Drie sterke vrouwen op een rij.

De finale voor Mariam op de 100 meter leverde een vierde plaats op. Zo dicht bij podium, en jammer genoeg in een tijd waar zij niet mee tevreden was. Ontgoocheling en verdriet. Een avond gezelschap van de mama, de juiste klap van de teamgenoten en van de begeleiding doet hierbij wonderen. En ook de hierop volgende revanche van Liefde door een tweede plaats te behalen op de 400m bracht de positieve vibe absoluut terug. Op dat moment wisten we niet dat dé absolute thriller van het kampioenschap nog moest komen: het polsstokspringen van Jules! 

Je moet weten dat we Jules leerden kennen als dertienjarige op een wedstrijd in Tienen. Hij sprong die dag - als echt klein ventje - over 3m60 op een voor de gewone sterveling technisch perfect wijze. Maar nu drie jaar later was hij aan het struggelen in zijn opwarming en in zijn eerste sprongen. Eigenlijk was het niet om aan te zien; de wind en algemene omstandigheden speelden hem parten. Hij gokte zich naar het podium door enkele beurten over te slaan, een derde poging te verschuiven naar grotere hoogte, en viel bovendien bij een geslaagde sprong volop naast de mat! Achterwaarts bij een 4m60 sprong, op de rug, op de piste! Paniek en angst, maar Jules sprong recht en maakte duidelijk dat alles ok is. Zijn trainer Steffen zag groen van spanning en bezorgdheid. Zijn ouders op het thuisfront panikeren; de livestream viel immers uit na zijn val. Met moeite bereiken ze telefonisch - een eeuwigheid later - één van de Belgen in het publiek: ‘Alles is goed met Jules. Hij heeft de wedstrijd verder gezet en behaalde brons!’ De hierop volgende dagen was hij stokstijf, maar hij houdt er geen letsel aan over. Euforie in het Belgische kamp! De jeugd maakt elkaar gek: Morgen Sten is het aan jou! Hoehaa!

Stonden wij de volgende dag plots even wezenloos voor ons uit te staren... De blik op oneindig en vol ongeloof. De hoogspringlat was net voor een derde maal gevallen. De wedstrijd was voor Sten afgelopen! Zo hard gewerkt en hiernaartoe geleefd, en nu - op het moment van de waarheid - zelfs niet in de wedstrijd gekomen! Verscheidene atleten vervoegen zich al snel bij onze Sten. De één na de ander presteert op dit kampioenschap zwaar onder niveau, en zit nu intriest voor zich uit te staren op het atletenbankje. Ze merken elkaar zelfs niet op; ze zijn volledig alleen met zichzelf en hun ontgoocheling. Dit is echt hard en donker voor deze zestien- en zeventienjarigen. Een zwaar contrast met een half uurtje geleden toen ze elk in hun nationale outfit stonden te blinken, aangemoedigd door hun delegatie, collega-atleten, entourage en supporters. Een lach en een traan. Emoties. Dat is sport ten voeten uit!

We weten intussen wat er fout liep. Het is het leergeld dat betaald wordt. Het is het bouwen van een fundament om er straks een nog steviger gebouw op te zetten. Maar nog belangrijker: die avond werd er doorgesproken. Door Sten, door de coach, door wij als ouders, de begeleiding en de collega-atleten. We hebben nog een heel uitdagend traject te gaan, maar de vaardigheden die je als sporter oppikt zijn onbetaalbaar en een winst voor het leven. Dit lukt echter niet alleen, en daarom een volle dank u aan de club ASVO, de trainers, de clubgenoten en supporters voor de ondersteuning! Tous ensemble ;-)

Katrien Buyst

Dieter Geenens